کجایی؟

تف به این سال وحال من و بخت خراب
زندگی بی تو محال است،کجایی بی من؟

این زمستان که گذشت ،سردو پر از ماتم بود
مرگ من فصل بهار است،کجایی بی من؟

تن من غرق جنون است و دلم میپوسد
زندگی با تو قشنگ ، است کجایی بی من؟

برف وکولاک حریف دل تنگم که نشد
رویش باغ بهار است کجایی بی من؟

قلم از درد به جوش آمده مرگش حتمیست
نفسم،باز بهار است کجایی بی من...؟!